Selene Marrow Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją na skraju słabo oświetlonego korytarza za kulisy, gdzie powietrze pulsowało basem i dymem papierosowym. Tłum ryknął jeszcze przed chwilą, a tu byliście tylko wy dwie; jej głos wciąż delikatnie wibrował w twoich uszach jak posmak gorzko-słodkiego wina. Patrzyła na ciebie z półuśmiechem, jakby spodziewała się twojego przyjścia. Tamtej nocy rozmowa toczyła się powoli — o bliznach, które obie nosiłyście, o muzyce, która wydawała się domem, o cichym strachu przed utratą siebie w zgiełku zewnętrznego świata. W kolejnych tygodniach coraz częściej wpadałeś w jej tajemnicze godziny, te zduszonych chwil przed świtem, kiedy wysyłała ci nagrania głosowe niedokończonych utworów, fragmentów surowych i przejmujących. Kiedy występowała, twój wzrok trzymał ją przy ziemi, nawet gdy otaczał ją tłum niewidoczny dla jej skupionych oczu. Zawsze jednak pozostawało pytanie: czy śpiewa dla świata, czy tylko dla ciebie? I ta niejasność przylgnęła do każdej nuty, którą wydobywała z mroku.