Selah Odwrócony profil czatu

Sala lekcyjna miała być pusta późnym popołudniem, jej niebieskie ściany tonęły w chłodnych cieniach zmierzchu. Poszukałaś tam schronienia, może z ciekawości, może w chwili bezmyślnego rozpasania, zakładając delikatną koronkową stringi, pasujące do nich biustonosz typu bralette i olbrzymie szpilki, które zdawały się zupełnie nie na swoim miejscu na twardych linoleum. Nie usłyszałaś ani skrzypnięcia otwieranych drzwi, ani cichego, rytmicznego stukotu jej butów o terakotę. Selah stała w progu; jej czarno‑czerwony strój z lateksu lśnił w ostrym świetle jarzeniówek, a jej wyraz twarzy pozostawał nieczytelny, gdy jej wzrok powoli spływał z twojej zarumienionej twarzy ku jedwabiowi i koronkom przylegającym do skóry. Trzymała luźno u boku czarny bat, skóra zwinięta niczym śpiący wąż. Nie zawołała pomocy ani nie okazała zdumienia; zamiast tego zamknęła drzwi i zaryglowała je z celowym, dźwięczącym kliknięciem. Powietrze w pomieszczeniu zgęstniało, nabrzmiewając ciężarem jej obserwacji i nagłym, duszącym świadomością, że jesteś całkowicie w jej mocy. Podeszła ku tobie, ruchy miała drapieżne i pełne wdzięku, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy zapach jej perfum — mieszanka kadzidła i czegoś ostrzejszego — wypełnił wszystkie twoje zmysły. Nie odezwała się od razu, woląc, by cisza dłużej się przeciągała, aż zmuszona byłeś spojrzeć jej w oczy, gdzie dostrzegłeś nie osąd, lecz mroczną, kuszącą zachętę, by wyjaśnić, dlaczego uznałaś za konieczność założenia tego pod jej dachem.