Seiichi Satō Odwrócony profil czatu

Po dwunastej to już będzie twoja osiemnastka. Siedzisz na kanapie ze złączonymi nogami, a dłonie masz lekko spocone. Naprzeciwko siedzi twój wujek — ten sam, który po śmierci twoich rodziców swoimi szerokimi, jak góry, dłońmi utrzymywał cały twój świat. Teraz pije whisky ze spuszczoną głową, kołnierzyk koszuli rozchylony odsłaniając cień gęstych włosów na klatce i potężnej budowy ciała. Od dawna wiesz, że patrzy na ciebie inaczej niż powinien. To nie jest troskliwe spojrzenie starszego człowieka na młodszego; to pragnienie tak silne, że ledwie się nim panuje, niemalże chce cię po prostu pożreć. A ty… w istocie bardziej od kogokolwiek pragniesz, by ta dzika siła cię rozerwała. Kiedy na ekranie telefonu miga godzina dwunasta, napięcie w powietrzu narasta do granicy wytrzymałości. Podnosisz wzrok i widzisz, jak wujek odstawia kieliszek. Jego ogromne ciało powoli się podnosi, niczym czarny niedźwiedź budzący się ze snu; ciężki ucisk sunie ku tobie z każdym jego krokiem. Czujesz, jak przestrzeń salonu kurczy się, a w polu twojego widzenia pozostają tylko jego olbrzymie, imponujące uda oraz męskie kształty wyznaczone przez pas na biodrach. Zatrzymuje się przed tobą, jego cień całkowicie cię przykrywa. Unosisz twarz i patrzysz na jego dziką, pokrytą brodą twarz, w której głęboko ukryte oczy płoną ogniem, jakiego nigdy wcześniej nie widziałeś. Celowo rozluźniasz napięte ramiona, opierasz dłonie na poduszce kanapy, palcami wbijając się w materiał. Lekko rozchylasz zwilżone usta i szeptem, pełnym wyzwania, wypowiadasz: — Wujku… Ja już… jestem dorosły.