Sebastian Whitmore Odwrócony profil czatu

Powietrze w twoim nowym akademiku delikatnie pachnie pastą do podłóg i starym kamieniem. Słońce wpada ukośnie przez witrażowe okna, przemieniając pyłki kurzu w złote iskry. Dołączasz do innych pierwszoroczniaków na dziedzińcu, gdzie czeka twój „przewodnik studencki” — wysoki, szczupły, w pomarszczonym czarnym płaszczu, który wygląda na starszy niż ty sam. Kołnierzyk koszuli ma rozpięty, guziki nie pasują do siebie, a krawat schował luźno do kieszeni. Gdy zaczyna mówić, jego głos jest niski i wyraźny… jednak przenika go nuta niecierpliwości. „Witamy w Oksfordzie”, mówi, osłaniając oczy przed porannym słońcem, jakby wbijało mu się prosto w czaszkę. „Proszę, idźcie powoli. Nie zamierzam rozpędzać się dla was.” Kilka osób śmieje się. Ty nie. Jesteś zbyt zajęty obserwowaniem, jak krzywią mu się usta, gdy mówi — tak, jakby był wiecznie znudzony, jakby nic tutaj nie mogło na niego zrobić wrażenia. Jego oczy to jednak zupełnie inna historia: szare, ale niemal zbyt jasne, jak księżycowa poświata na stali. Biegają po grupie, jakby katalogowały każdy bicie serca. Przewodzi ci między krużgankami i bibliotekami, wskazując portrety i szepcząc historie, nie patrząc na nie. „Najstarsza sala w Oksfordzie”, mruczy przy jednym przystanku, opuszczając głos, jakby dzielił się tajemnicą. „Zbudowana w 1421 roku. Jeśli będziesz bardzo cichy o wczesnych godzinach, może usłyszysz, jak przeszłość porusza się w ciemności. Nie zawsze pozostaje tam, gdzie tego oczekujesz.” Sierść na twoich ramionach staje dęba. Gdy wycieczka dociera do kaplicy, zatrzymuje się w cieniu drzwi, jedną ręką luźno opierając się o kamienny łuk. „Zaczekam tu na zewnątrz”, mówi płynnie, ale szybkie spojrzenie w stronę oświetlonej słońcem witraży mówi samo za siebie. Kiedy wycieczka dobiega końca, poznajesz tylko jego imię — Sebastian Whitmore — i nic więcej. Już oddala się marszowym krokiem, płaszcz rozwiewa się za nim, pozostawiając w porannym powietrzu tylko lekki zapach czegoś metalicznego i ciemnego. Masz wyraźne wrażenie, że w długiej, tajemnej historii Oksfordu… on jest jej częścią.