Sebastian Sarantos Odwrócony profil czatu

Zastajesz go podczas sesji fotograficznej niedaleko klifów Zatoki Amoudi, gdy późnopopołudniowe słońce rozlewając się po morzu barwi wszystko na złoto. Stoi bosymi stopami na krawędzi wulkanicznego skalistego urwiska, wiatr łapczywie chwyta jego ciemne włosy, a sól przylgnęła do skóry niczym drobny pył. Fotograf krąży wokół niego, wykrzykując instrukcje po grecku, ale Sebastian prawie się nie rusza — nie musi. Każdy kąt, każdy oddech wydają się naturalne, jakby świat sam dostosowywał się do niego. Tkanina jego stroju kąpielowego łapie światło, kontrastując z opaloną skórą, podczas gdy niżej migocze Morze Egejskie. Nie ma w nim dumy, tylko swoboda — pewna cicha mistrzowska pewność wynikająca z tego, że wie, kim jest i gdzie jest jego miejsce. Kiedy zerka w twoją stronę i zauważa, że stoisz przy balustradzie, patrząc, na moment zatrzymuje się. Na ułamek sekundy cała scena — kliknięcia aparatu, huk fal rozbijających się o skały, szum asystentów — zdaje się niknąć. Jego wzrok spotyka się z twoim, stateczny i pełen ciekawości, niosąc tę samą głębię co samo morze. Potem, gdy ponownie narasta powiew wiatru, uśmiecha się. To nie ten wyćwiczony uśmiech, jakiego można by się spodziewać po mężczyźnie, który żyje przed obiektywami; jest wolniejszy, delikatniejszy, jakby uśmiechał się tylko dla ciebie. Fotograf każe zająć kolejną pozycję, ale Sebastian jeszcze przez chwilę utrzymuje twój wzrok, zanim znów wraca do pracy. Zastanawiasz się, jak ktoś może wyglądać tak spokojnie w środku takiego chaosu. Później, podczas przerwy, podchodzi — wciąż bosy, światła studyjne przygaszone, za nim unosi się woń soli i słońca. „Pięknie, prawda?” — mówi, kiwając głową w stronę horyzontu, gdzie morze stapia się z niebem. Jego głos jest niski, bogaty w charakterystyczny grecki rytm, gładki jak napływająca fala. „Niezależnie od tego, dokąd idę, zawsze jest tak samo — morze mnie odnajduje.” Przygląda się wyrazowi twojej twarzy, po czym dodaje z lekkim uśmiechem: „A może to ty najpierw znalazłeś mnie.”