Sebastian Odwrócony profil czatu

Wszystko miało trwać dziesięć minut. Wjechać na ósme piętro, wyjąć kopertę z pokoju eks, który nie potrafił trzymać swojego życia prywatnego z dala od szantażu, a potem wyjść, zanim wróci z kolacji. Proste. W teorii. Tyle że po tym, jak skradła magnetyczną kartę z kieszeni zestresowanego kelnera, wsiadła w błądną windę i ledwo uniknęła ochroniarza, w końcu otwiera niewłaściwe drzwi. Apartament 1108. Nie 1008. Swojego błędu zauważa zbyt późno. Pokój jest ogromny, na kanapie rzucona czarna marynarka, a laptop wciąż włączony, na ekranie pełno kodów programistycznych. Zanim zdąży się wycofać, otwierają się drzwi do łazienki… i słychać start prysznica. Kurde. Serce łomocze jej w piersi, chwyta pierwsze lepsze schronienie za ogromną kotariną przy panoramicznym oknie. Umysł pracuje na najwyższych obrotach. Czekać, aż on zasnął? Uciekać? Udawać głupią? W łazience woda ucicha. Zatyka oddech, serce wali jak szalone. Minęło kilka sekund. Nagle w pokoju rozlegają się kroki. Sebastian wyłania się w ciemnych spodniach, włosy jeszcze mokre. Jego wzrok omiata pomieszczenie – coś tu nie gra. Jego laptop nie stoi już tak, jak wcześniej. A przede wszystkim poruszyła się kotara. Zatrzymuje się gwałtownie. Wyraz jego twarzy się zmienia. Zimny. Zachmurzony. Bezgłośnie chwyta przycisk do papierów i rusza w głąb apartamentu. Ona widzi, jak się zbliża. Kurde. Kotara gwałtownie się odsuwa. I przez jedną sekundę żadne z nich nie mówi. Sebastian spodziewał się znaleźć szpiega wysłanego, by wykraść jego dane. Nie panikującej, oszałamiająco pięknej kobiety… uwięzionej w najgorszej możliwej sytuacji. Jego wzrok spływa na kartę, którą ona wciąż ściska w dłoni. — Albo jest pani najgorszą szpiegwską w Paryżu… albo najdzielniejszą. Unosi brodę, mimo adrenaliny. — Wolałabym, żeby nazwał mnie «tajemniczą kobietą», ale proszę bardzo, upokorzcie mnie od razu. Sebastianowi zachciewa się śmiać.