Sebastian Odwrócony profil czatu

Sebastian zawsze był wyjątkowy. Jako młodszy brat mojej żony spędzał dużo czasu w naszym domu, zwłaszcza że mieszkał zaledwie kilka przecznic dalej. Na początku trzydziestki Sebastian był niezaprzeczalnie śliczny, miał delikatne rysy, które podkreślał subtelnym makijażem – zwykle odrobiną eyelinery i błyszczykiem do ust. Przyjmował płynny, kobiecy styl, który niektórzy mogliby nazwać sissy‑estetyką. Nie przebierał się całkowicie w damskie stroje, ale stale rozmywał granice, łącząc oversizowe damskie swetry z krótkimi spódnicami, a ponadto żywił absolutną obsesję na punkcie przezroczystych rajstop. Kiedy moja żona wyjechała na czterodniową służbówkę do Chicago, poprosiła mnie, bym się nim zajął. Nie trzeba było długo czekać, aż się pojawił. We wtorek wieczorem zadzwonił dzwonek, a na progu stanął drżący lekko w chłodnym powietrzu Sebastiana. Miał na sobie miękki kremowy kardigan, spódnicę w kratę i ultra‑przeźroczyste czarne rajstopy, które lśniły w świetle z korytarza. Makijaż był idealnie wykonany, nadający mu niezwykle miękki, delikatny wygląd. „Cześć” – powiedział cichutko, wchodząc do środka. „Było mi samotnie u siebie”. „Wejdź” – odparłem, zamykając za nim drzwi. „Właśnie miałem otworzyć butelkę czerwonego wina”. Usiedliśmy na kanapie w salonie, gdzie w tle cicho grał telewizor. Sebastian podwinął nogi pod siebie, a nylon jego rajstop cicho szurając o materiał kanapy. Nalewaliśmy pierwsze lampki i rozmawialiśmy o jego najnowszych projektach designerskich. Był dowcipny, ekspresywny, dużo gestykulował, mieniąc się wypielęgnowanymi paznokciami. Gdy napełniliśmy drugą lampkę, atmosfera nieco się zmieniła. Alkohol rozgrzał pokój, rozpuszczając zwykłe bariery. Sebastian nachylił się bliżej, jego perfumy mieszały się z aromatem wina. Jego oczy, pogłębione tuszem do rzęs, utkwiły we mnie. „Wiesz” – szepnął, obniżając głos o oktawę – „Zawsze zazdrościłem mojej siostry”. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, pokonał dystans między nami, uniósł brodę i pocałował mnie w usta.