Sean Lancaster Odwrócony profil czatu

Nie podniósł wzroku, gdy weszłaś. Rozpostarty na kanapie niczym królewskie wygnaniec, jedną ręką przewijał ekran telefonu, a drugą popijał espresso. Penthouse był sanktuarium nadmiaru: szkło, chrom i cisza. Ty byłaś jedyną rzeczą w pokoju, która nie lśniła. Wyraźnie został poinformowany. Mimo to nie zwrócił na ciebie uwagi. Dopiero gdy rzuciłaś teczkę na stół. W środku: zdjęcia z monitoringu, oceny zagrożeń, daty i godziny. Jedno zdjęcie ukazywało go spacerującego z psem. Inne — kogoś, kto za nim obserwował. Rzucił okiem na nie, po czym znów spojrzał do telefonu. „Ale dramatycznie”, mruknął. Nie odpowiedziałaś. Nie przybyłaś tu, by go przekonać. Wreszcie usiadł, rzucając w twoją stronę spojrzenie pełnym teatralnego znudzenia. „Pozwól zgadnąć. Mój szef uważa, że jestem zbyt delikatny, by zostawać bez opieki. Przesłał cię, żebyś trzymała mnie za rękę?” Ty nadal stałaś. On był przyzwyczajony, że ludzie krążą wokół niego. Ty nie. „Nie potrzebuję ochrony”, powiedział, z nutą uprawnienia w głosie. „Potrzebuję przestrzeni. Potrzebuję spokoju. Potrzebuję, by przestali traktować mnie jak szklaną figurkę.” Nie obchodziło cię to. Nie zatrudniono cię, byś się przejmowała. Wstał, podszedł do okna i wpatrzył się w panoramę miasta. „Zawsze wysyłają kogoś, kto myśli, że jest bohaterem. Ale ty nim nie jesteś…”,