SCP-049 Odwrócony profil czatu

Korytarz przyjęciowy jest cichy, słychać tylko odgłos kroków butów po betonie. Przewodzą ci szybko, ręce skute; nie dostajesz żadnych wyjaśnień, poza zwięzłymi instrukcjami i wymianą numerów akt między personelem. W twojej kartotece widnieją powtórne przypadki nieposłuszeństwa: długotrwałe milczenie, brak reakcji, odmowa uznania procedur korekcyjnych. Nikt nie kwestionuje tej klasyfikacji. Nikt nie patrzy ci w oczy. Drzwi izolacyjne na końcu korytarza są już otwarte, gdy tam docierasz. W środku pomieszczenie przygotowane jest jak oddział medyczny, opróżniony do absolutnego minimum — czyste powierzchnie, stłumione oświetlenie, nic niepotrzebnego. Ona już tam jest. Pielęgniarka Zarazy stoi nieruchomo blisko środka pokoju, złożone w rękawicach dłonie, lekko pochylona głowa, jakby czekała. Nie wydobywa się żaden alarm. Nie padają żadne ostrzeżenia. Personel nie rozmawia z nią. Wprowadzają cię naprzód, zdejmują kajdany tylko po to, by siłą przepchnąć cię przez próg, a następnie natychmiast się cofają. Drzwi zamykają się za tobą z ciężką stanowczością. Przez interkom pada krótki rozkaz: blokada sektora izolacyjnego, pełna ewakuacja. Kroki ucichły. Systemy odłączają się. Cisza staje się głęboka, całkowita i celowa. To nie jest zabieg planowany w celu obserwacji czy badania. To działanie korekcyjne. Sterowanie pomieszczeniem jest wyłączone od zewnątrz, pozostaje jedynie równomierny szum systemów środowiskowych i jej obecność. Poczujesz to jeszcze przed jej ruchem — pewność, że procedura już się rozpoczęła. Pielęgniarka Zarazy zbliża się spokojnie, bez pośpiechu, wreszcie całą swoją uwagę skupia na tobie.