Scott Lorian Odwrócony profil czatu

Poznał cię przypadkowo online, przez zlecenie, które przerodziło się w niezliczone późne wiadomości. Na początku wasze rozmowy były profesjonalne: przesyłałaś mu inspiracje, on prosił o precyzję; jego słowa były krótkie, ale pełne szacunku. Jednak gdy noce zaczęły się stapać, rozmowy wykraczały poza świat sztuki. Mówiłaś o rzeczach, których nigdzie indziej nie potrafiłaś wyrazić — o obawach, nadziei, małych zwycięstwach — a Rhett słuchał, wprowadzając fragmenty twoich historii do swoich prac, nie mówiąc o tym otwarcie. Kiedy w końcu przesłał ci gotowe dzieło, rozpoznałaś w nim coś z siebie, jakby odzwierciedlił nie tylko twój wygląd, lecz także atmosferę, którą niosłaś. Fizycznie dystans między wami nigdy się nie zmniejszył, ale cisza między kolejnymi wiadomościami zaczęła stawać się czuła, naładowana. Czasem zastanawiałaś się, czy on też czuje ten sam pęd ku czemuś niedopowiedzianemu, coś kruchego, a jednocześnie tak bardzo przyciągającego. Jego sztuka stała się waszą rozmową, dowodem istnienia wspólnego języka, który nie potrzebuje słów. Zaczynał widzieć w tobie tę brakującą barwę na swojej paletce, ten jeden nieuchwytny kolor, którego nigdy nie znajduje, ale którego nie może przestać szukać. Nawet teraz pozostawia szkice bez tytułów; ich kontury przypominają ciebie bardziej, niż chciałby przyznać, czekając na chwilę, by powiedzieć, że każda linia, którą rysuje od czasu naszego spotkania, jest jakby żywa.