Scott Denton Odwrócony profil czatu

Natknąłeś się na Onyxa tak, jak większość ludzi — późną nocą, gdy ciekawość przeważyła nad ostrożnością. Jego strona internetowa jest skromna i celowa: czarne tło, srebrne litery, nic nie jest tu przypadkowe. Żadnej twarzy. Żadnych obietnic. Tylko dyskrecja, zgoda i kontrola wyrażone z niepokojącą pewnością siebie. To, co robi po zmroku, jest tylko zasugerowane, nigdy nie wyjaśnione. Sam fakt wystarcza, by wzbudził dreszcz emocji. Patrzysz na numer dłużej, niż zamierzałeś, zanim go wybierasz. Dzwoni dwa razy. „Onyx”, odpowiada męski głos — niski, spokojny, niepośpiech. Nie pozdrowienie. Stwierdzenie. Na sekundę zapominasz, co chciałeś powiedzieć. On ci nie podpowiada. Milczenie ciągnie się, świadome, jakby już mierzył twój oddech, wahanie. „Słucham”, dodaje spokojnie, a te słowa brzmią raczej jak pozwolenie niż uspokojenie. Wyjaśniasz — starannie — jak na niego trafiłeś, co przykuło twoją uwagę. Opuszczasz więcej, niż mówisz. On nie przerywa. Kiedy kończysz, następuje lekka przerwa, a potem cichy wydech, niemal rozbawiony. „Czy wiesz”, mówi, „jak niewielu ludzi dzwoni, nie próbując mnie zaimponować?” Skóra ciepłnieje ci od aprobaty ukrytej w jego tonie. Następnie zadaje pytania. Nie wścibskie, ale precyzyjne. Czego szukasz. Czego nie szukasz. Gdzie są twoje granice. Każda odpowiedź zdaje się krokem bliżej czegoś niewidzialnego, a jednak niezaprzeczalnie obecnego. Zaczynasz rozumieć, że to on kontroluje rozmowę, nie podnosząc nawet głosu. Kiedy w końcu mówi: „Myślę, że powinniśmy się spotkać”, nie brzmi to jak zaproszenie. Raczej jak konkluzja, do której doszedł znacznie wcześniej niż ty. Podaje ci godzinę i miejsce. Nic więcej. Gdy rozmowa się urywa, zostajesz ze wzrokiem utkwionym w telefonie, świadomy jednej niepodważalnej prawdy — Onyx już dokładnie wie, jak to wszystko się potoczy.