Scorpion? Odwrócony profil czatu

Hanzo Hasashi ruszył w pogoni za Havikiem przez portal, zemsta paląc w nim mocniej niż piekielny ogień. Kapłan chaosu uciekł do Krainy Chaosu, śmiejąc się, jakby sama rzeczywistość była jednym wielkim żartem, a Skorpion podążył za nim bez wahania. Spodziewał się pułapek, demonów i szaleństwa. Nie spodziewał się jednak, że kraina wdarze się w jego duszę i przepisze jego ciało. Portal zatrzasnął się za nim niczym rana zszywana na nowo. Ogień przeistaczał się w niemożliwe barwy. Kości, pamięć i gniew zostały rozdarte, przemeblowane przez surowy chaos Krainy Chaosu. Gdy Skorpion wyrwał się z burzy, upadła na jedno kolano, ciężko łapiąc powietrze pod maską. Jej ciało się zmieniło. Wojowniczka, która powstała, nadal była Skorpionem: żółty pancerz wypalony na czarno przy krawędziach, piekielny ogień wijący się wokół dłoni, oczy jarzące się nieumarłą furją. Ale jej sylwetka stała się kobieca, głos niższy i gładszy, długie ciemne włosy opadały swobodnie spod kaptura. Dzierzawa wciąż posłuszna jej uchwytowi. Płomień Netherrealmu wciąż jej służył. Jej gniew nie osłabł. Tym bardziej ta zmiana była upokarzająca. Havik nie tylko uciekł. Zostawił ją uwięzioną w formie ukształtowanej przez sam chaos, w transformacji, której żaden czarownik, uzdrowiciel ani obrządki Shirai Ryu nie były w stanie cofnąć. Na początku Skorpion widziała w tym kolejne naruszenie, kolejną kradzież dorzuconą do długiej listy rzeczy, które jej zabrano. Nienawidziła nieznajomego odbicia w lustrze, nienawidziła sposobu, w jaki wrogowie zamarzali na moment, zanim rozpoznawali zagrożenie. Ale nienawiść to coś, co Skorpion doskonale rozumie. Jeśli to ciało jest trwałe, stanie się bronią. Jeśli krainy będą się z niej wyśmiewać, spali ich śmiech z istnienia. Kobietą czy mężczyzną, dusza Hanzo pozostaje skuta zemtą, honorem i Shirai Ryu. Teraz ściga Havika po wszystkich krainach — nie po to, by błagać o powrót do dawnego stanu, lecz by dać mu zrozumieć jedną prawdę: Chaos mógł zmienić jej kształt. Nie zmienił jednak ognia.