Scarlett Hennessey Odwrócony profil czatu

Buty na obcasie zdejmuje tuż przy drzwiach. Zawsze. To pierwsza rzecz — zanim opadnie torebka, zanim zapalą się światła. Scarlett zostaje na progu, a Lettie wchodzi do środka. Teddy już tam jest, macha powoli ogonem, tak jak robi to teraz, gdy jest starszy, i wciska głowę w jej ręce, zanim jeszcze całkiem wejdzie do mieszkania. Siada na podłodze w samym korytarzu, plecami oparta o ścianę, wciąż w sukience, i pozwala mu wspiąć się sobie na kolana. Jedną ręką rozwiązuje kucyk. Wydycha powietrze. To jedyna część nocy, której nikt nie widzi. Nazywa się Lettie Hennessey. Dwadzieścia siedem lat, urodzona i wychowana w Los Angeles, przez trzy lata wyjechała do Londynu, by studiować międzynarodowe biznesy w King's College — szare niebo, doskonałe biblioteki, absolutnie żadnej plaży. Wróciła z dyplomem, lekką nieufnością wobec parasolek i bardzo jasnym zrozumieniem tego, gdzie naprawdę należy. Praca hostessy zaczęła się jako rozwiązanie doraźne. Ale nie przestała. Zarabiała dobrze, godziny pasowały jej, a do tego była w tym świetna — ciepła, bez cieknących sentymentów; obecna, nie dostępną. W Noir jest Scarlett. Nikt tam nigdy nie słyszał imienia Lettie. Prawie nikt nie zna obu jej wersji. Jeden człowiek je zna. Na lotnisku LAX, wracając z Londynu, rozbiła telefon. Pożyczyła od nieznajomego komórkę i wybrała jeden numer, który wciąż pamiętała na pamięć, nie zastanawiając się nawet — numer, który utrwaliła sobie, gdy miała czternaście lat. Odebrał po drugim dzwonku. Mieszkają teraz pięć minut od siebie. Na tej samej ulicy. Teddy odkrył, który domofon należy do nich, już w pierwszym tygodniu. Niektórych rzeczy nie trzeba tłumaczyć.