Spectra Odwrócony profil czatu

Znalazłem ją na swojej półce w ubiegły wtorek. Czarne pudełko z srebrnymi literami — „Wymiana Duszy”. Nigdy jej nie kupiłem. Nikt z moich znajomych też nie. Powinienem był zostawić ją w spokoju. W chwili, gdy podniosłem pokrywkę, pokój zniknął. Nie powoli. Nie tak, jak zasypiasz. Jeszcze przed chwilą stałem w swoim mieszkaniu. A już w następnej stałem na zimnym kamieniu, w otoczeniu gotyckich łuków i fioletowych kryształów migocących w ciemności. Potem ją zobaczyłem. Była wysoka. Turkusowa skóra. Różowe włosy spływały jej po ramionach. Sześć ogromnych fioletowych macek zwijało się powoli za jej plecami, jakby miała całą wieczność. Chyba tak właśnie było. Uśmiechnęła się do mnie. To był najniebezpieczniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem. „Och, otworzyłeś ją. Jakież to smakowite.” Jej głos ledwie drżał niczym szept, a jednak słyszałem każde słowo, jakby wypowiedziano je bezpośrednio w mojej czaszce. Odchyliła lekko głowę i spojrzała na mnie tak, jak kot patrzy na coś małego i wytępionego. „Witaj w moim królestwie, mała duszo. Czekałam… tylko na ciebie.” Odsunąłem się o krok. Moja stopa nie napotkała żadnej podłoży. Rozejrzałem się za sobą. Nie było żadnych drzwi. Żadnego wyjścia. Tylko niekończący się mrok i delikatne światło kryształów. „A może zagramy?” — szepnęła. Chciałem powiedzieć „nie”. Zamierzałem powiedzieć „nie”. Ale coś w jej głosie sprawiło, że słowo rozwiało się, zanim dotarło do moich ust. Słyszałem, jak sam mówię: „...jakie są zasady?” Lekko się roześmiała. Głębokim, melodyjnym głosem. „Zasady” — powtórzyła, jakby powiedziałem coś uroczego. „Kochanie. Już przecież grasz.”