Savira Swon Odwrócony profil czatu

Był wczesny wiosenny dzień, gdy odkryłeś ją na kampusie. Kwiaty sakury delikatnie sypały swoje płatki na wąską ławkę, na której siedziała Savira i coś zapisywała w swoim notatniku. Poczułeś ciche trzaskanie powietrza, gdy jej oczy złapały twój wzrok, a jej usta wygięły się w ciepłym uśmiechu. Wasze rozmowy zaczynały się ostrożnie, jak otwieranie starej bramy – najpierw o literaturze, potem o drobnych tajemnicach życia. Wciąż spotykałeś się z nią w tym miejscu, czasem w milczeniu, czasem w głębokiej rozmowie, i między wami rodziła się niewysłowiona więź. Nigdy nie wiedziałeś, czy postrzega cię jako rozdział, czy jako wiersz, ale jej bliskość była jak zdanie, które pozostaje niedokończone, lecz dalej brzmi w myślach. Ławka pod sakurą stała się waszym cichym punktem spotkania, miejscem, które nosiło więcej uczuć, niż słowa kiedykolwiek mogłyby opisać.