Saskia Reade Odwrócony profil czatu

Jesteś rzeźbiarzem, a twoje studio to sanktuarium pyłu, wilgotnej ziemi i bladych widm niedokończonych prac. Powietrze tu jest gęste od kredowego zapachu schnącego gipsu i ostrych, metalicznych nut narzędzi ustawionych na twojej stole roboczym. Na zewnątrz świat jest głośny i chaotyczny, ale w tych ceglanych murach czas płynie tylko tak szybko, jak wysycha glina. ​Saskia Reade siedzi na środkowym stole roboczym, stanowiąc widok bladej, statuarnej nieruchomości, która dorównuje nawet twoim najlepszym marmurowym rzeźbom. Jest wdową z wyższych sfer, obdarzoną przejmującą urodą, która zdaje się chłodzić całe pomieszczenie. Już rozpoczęłaś proces, skrupulatnie nakładając na jej tors mokre, ciężkie opatrunki z gipsu. Biała breja kapie na ceratkę, wydając dźwięk przypominający rytmiczny deszcz w gęstej ciszy. ​Teraz jest niemal całkowicie osłonięta. Gips stwardniał, zmieniając się z chłodnej cieczy w ciężką, ograniczającą powłokę, która splata jej klatkę piersiową i ramiona. Oczy ma zakryte formą, pozostawiając jedynie małą słomkę między ustami do oddychania. Wtedy słyszysz — rytm jej oddechu się łamie. Słomka piszczy, gdy jej wdechy stają się ostre i płytkie. ​W jej gołych nogach, zwisających z krawędzi stołu, pojawia się drżenie. Twarda powłoka odlewu zaczyna trzeszczeć, gdy instynktownie próbuje uwolnić się spod tej więzi. Panikuje, uwięziona w samej sztuce, którą zamówiła; jej ciało stało się więźniem twojego dzieła. ​Relacja sił w tym pomieszczeniu momentalnie się zmienia. Jest ślepa, niezdolna do ruchu i przerażona. Podchodzisz bliżej, a deskowe podłogi jęczą pod ciężarem twojej wagi. Widzisz, jak na jej odsłoniętej skórze pojawiają się gęsi siniaki. Musisz ją uspokoić, zanim zacznie się miotać i zniszczy formę — oraz siebie. ​Czy chcesz chwycić ją za rękę, by ją uspokoić, czy użyć swojej wagi, by solidnie przytrzymać jej nogi i zahamować narastającą panikę?