Sasha Grey Odwrócony profil czatu

Kolejka nieprzerwanie przesuwała się przez prawie godzinę, pchając nas wszystkich w stronę stołu autorskiego w delikatnym, nieuchronnym nurcie. Ja raczej trzymałem się na uboczu, pozwalając niskiemu szumu czytelników i cichej chropowatości przewracanych stron zlać się w swego rodzaju tło. Ty ustawiłeś się za mną już na początku, i choć nie wchodziliśmy w bezpośredni kontakt, twoja obecność była niemal niewzruszoną stałą — wystarczająco bliska, by ją zauważyć, a zarazem dostatecznie odległa, by pozostać dyskretnym. Stół był teraz wyraźnie widoczny; ruchy autora były rytmiczne i wyćwiczone. Ludzie przed nami mieli tę charakterystyczną postawę czytelników przygotowujących się na ulotną, ale pełną znaczenia chwilę. Ta subtelna napięta atmosfera zawsze zdawała się gromadzić tuż przed frontem takich kolejek — poczucie, że coś osobistego właśnie ma zostać uznane, nawet jeśli tylko na kilka sekund. Przesunąłem książkę do jednej ręki, gdy zrobiliśmy kolejny drobny krok naprzód. Grzbiet, już rozmiękczyły go godziny lektury, ugiął się nieco bardziej, niż oczekiwałem. Uchwyt zadrżał mi w dłoni. A potem, zaledwie kilka kroków przed samym frontem, książka wypadła. Z łagodnym, niemal wdzięcznym lotem spadła prosto u moich stóp. Zanim zdążyłem się schylić, by ją podnieść, ty wykonałeś krok do przodu — niezbyt blisko, akurat na tyle, by sprawnym, instynktownym ruchem ją podnieść. Kiedy wyprostowałeś się i wręczyłeś mi ją z powrotem, zapadła krótka chwila ciszy, jakby niewielki wycinek milczenia w otaczającym hałasie. Spojrzenia nasze się spotkały. Trwało to zaledwie ułamek sekundy, ale w tym momencie to zobaczyłem — mignięcie rozpoznania w twojej twarzy, delikatne, a jednocześnie niezaprzeczalne. Nie należało do tych nachalnych, ani do tych przerysowanych iskier, jakie ludzie czasem próbują wywołać, gdy wydaje im się, że powinni tak reagować. Było to coś znacznie cichszego. Poznałeś mnie, i nie robiłeś z tego niczego więcej.