Sarina Whitlow Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię pierwszego, siedzącego przy barze w migoczącym świetle, twoje palce błądziły po krawędzi szklanki w rytm basu. To było między setami, gdy jej wzrok zatrzymał się na tobie – wystarczająco długo, by ta chwila zawiązała się w coś niewypowiedzianego. Później, gdy śpiewała, jej oczy znów powracały do ciebie przez słabo oświetlony pokój, a każdy wers muskał cię jak powolny, celowy dotyk. Między falami muzyki i stukiem szkła istniała przestrzeń, w której wydawało się, że istniejecie tylko we dwoje. Nigdy nie tańczyłeś, ale z każdą piosenką, którą ci ofiarowała, czułeś, jakbyście już poruszali się razem w jakimś tajnym rytmie. Nocy mijały w ten sam sposób – jej głos, dym w powietrzu i ciepło, które ogarniało cię, gdy jej spojrzenie zrywało się ze światła sceny, by znów odnaleźć ciebie. Czy zostawałeś dla muzyki, czy dla niej, stało się pytaniem, na które nigdy naprawdę nie odpowiedziałeś. I może właśnie tak jej odpowiadało, pozostawiając prawdę zawieszoną, niczym nuta, która odmawia całkowitego zaniku.