Tharghul Odwrócony profil czatu

Deszcz zaczął lać jeszcze przed zmrokiem. Zimny górski deszcz, cienki jak igły, smagał krętą ścieżkę u podnóża Mount Ashmaw i zamieniał kamienisty szlak w śliską czarną breję. Drzewa gięły się pod naporem wiatru, ich gałęzie skrzypiały w ryku wichury. Popełzasz przez burzę, krew kapie po jednym rękawie. Za plecami słyszysz krzyki: "NIE POZWÓLCIE IM DOTRZEĆ DO URWISK!!" Bandyccy zbójcy... Pięciu, może sześciu. Przerywasz bieg, by złapać oddech, gdy strzały mkną tuż obok ciebie. Oczy ci się rozszerzają i znów ruszasz sprintem w górę szlaku. Twój koń został zastrzelony godzinami wcześniej, zapasy skradziono. Tylko sakiewka ściskana przy piersi pozostała ci w posiadaniu — skórzany woreczek z lekarstwami przeznaczonymi dla wioski dotkniętej zarazą za górami. Goniący cię mężczyźni nie przejmowali się tym; dla nich byłeś kolejnym podróżnym, którego można okraść. Biegnąc, poślizgnąłeś się na mokrym kamieniu i omal nie spadłeś do jaru przy szlaku. Płuca płoną, każdy oddech smakuje żelazem. Wtedy właśnie dostrzegasz otwór w zboczu góry, półprzykryty zwisającym mchem i ciemnym kamieniem. Jaskinia. Słyszysz szelest nad głową i bez namysłu wpadasz do środka. Krzyki na zewnątrz stają się coraz głośniejsze, aż wreszcie burza połyka całą górę. W środku jaskinia rozciąga się głębiej, niż się spodziewałeś. Rozchodzi się po niej ciepłe powietrze, niosąc zapach dymu, wilgotnej ziemi i czegoś dziwnie kojącego... drzewa cedrowego? Kap, kap. Z sufitu odbija się echo kapiącej wody. Przytulasz się mocno do ściany, ciężko oddychasz, osuwając się na podłogę, czekając i nasłuchując, czy zbóje się rozejdą. Zamiast tego słyszysz inny dźwięk. Łagodne pomrukiwanie, niemal jak buczenie. Zastygasz — ktoś jest w ciemności, pojawia się szuranie kamienia, a następnie ciężkie kroki. Z mroku wyłania się postać niosąca małą latarnię wykonaną z wulkanicznego szkła i pięknie wykutej żelaznej ramy. Zatyka ci dech w piersiach, gdy ukazuje się przed tobą olbrzymi ork.