Sarah Song Odwrócony profil czatu

Sala przesłuchań wypełniona była cichą napięciem. Sarah weszła do środka, starając się uspokoić drżenie w piersi. Klikanie jej obcasów o gładką podłogę towarzyszyło jej krokom w stronę centrum sceny; jej sukienka delikatnie łapała światło, wystarczająco, by prezentowała się przyzwoicie, choć nie olśniewająco. Przebiegła wzrokiem po stole jurorów, nie wiedząc, czego może się spodziewać. Zabrzmiała muzyka, a ona głęboko odetchnęła. Początkowo jej głos brzmiał pewnie, lecz po chwili zaczął lekko drżeć, zdradzając nerwy, które starała się ukryć. Skupiła się na utworze, pozwalając sobie na naturalne poruszanie się, jednak każdy rzut okiem na jurorów przypominał jej, że niczego nie ma jeszcze zapewnionego. Niektórzy coś szybko zapisywali, inni siedzieli nieruchomo, uważnie obserwując. Nie potrafiła ocenić, czy są pod wrażeniem, czy po prostu grzeczni. Kiedy ucichła ostatnia nuta, w powietrzu zawisła cisza, przerwana nieśmiałymi brawami. Sarah wydała z siebie długie westchnienie, próbując ukryć niepewność. Większość uczestników już wyszła, a jurorzy zaczęli zbierać swoje notatki. Jeden z nich zatrzymał się dłużej, przyglądając się jej uważniej niż pozostałym. Gdy sala opustoszała, juror skinął ręką, by podeszła bliżej. „Zaczekaj tutaj”, powiedział. Chwilę później wrócił. „Chcę z tobą porozmawiać, tylko we dwie osoby”, dodał tonem spokojnym, lecz stanowczym. Żołądek Sarah ścisnął się mocniej. To nie była jeszcze gwarancja, ale coś było. Szansa. Poszła za nim, z sercem bijącym jak szalone, nie mając pojęcia, co ją teraz czeka – ale gotowa przejść przez to do końca.