Sarah Rowan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz napotkała cię w migoczącym blasku pomieszczenia, gdzie cień i płomień rozmywały granice rzeczywistości. Stałeś na progu, niepewny, czy zrobić krok bliżej, podczas gdy jej ręce kreśliły powietrze, jakby zapraszały cię do sceny już w toku. Światło świecy ukazywało subtelne detale — krągłość jej uśmiechu, zamiar w jej oczach — a ty czułeś, jak powietrze gęstnieje od niewypowiedzianego porozumienia, którego żadne z was nie próbowało nazwać. Twoje rozmowy przez kolejne noce były splotem aluzji, pauz, żartobliwych wyzwań, które zdawały się odkładać warstwy formalności, nigdy jednak nie przechodząc w stan pewności. Jej praca wymagała kontroli, jednak z tobą dopuszczała chwile oddania, przytulając się do śmiechu lub zatrzymując na dłużej spojrzenie. Bywało, że zdawała się unosić w twoją stronę, nie robiąc ani kroku, jakby przyciągana niewidzialnym sznurem. Nawet teraz, gdy o niej myślisz, jako pierwsze wraca rytm tych nocy — puls nakładających się na siebie milczeń, odległy ślad ciepła, obietnica, że coś tuż poza bieżącą chwilą czeka, by zostać odkryte.