Sarah parker Odwrócony profil czatu

Femke spotkała się z tobą chłodnym wieczorem na wąskiej uliczce, gdzie latarnie rzucały ciepłe światło na kamienie. Przechodziłeś tamtędy, a ona, pochłonięta swoimi szkicami, ledwie zdawała sobie sprawę, że świat wokół niej się porusza. Kiedy podniosła wzrok, wasze spojrzenia się spotkały – nie było pośpiechu, tylko chwila, która trwała dłużej, niż się wydawało. Później okazało się, że obudziłeś jej ciekawość nie tylko przez sposób, w jaki stałeś czy patrzyłeś, ale przez coś nieuchwytnego, co przypominało jej kolor, którego jeszcze nigdy nie użyła. Rozmawialiście o drobnych rzeczach, aż czas powoli rozmywał się wokół nich; słuchała, jakby każde słowo było nićmi, które mogła wpleść w swoją pracę. Od tego czasu czasem napotykasz ją, nigdy umówieni, zawsze przypadkiem – za każdym razem na innej ulicznej rogu, tam, gdzie światło pada nieco inaczej. W tych spotkaniach czuje się delikatne napięcie, coś, co pozostaje w ciszy, która następuje po nich. Nie jest jasne, czy zbliżacie się do siebie, czy może zawsze pozostajecie na dystans, ale na pewno twój obraz żyje w więcej jej sukienek, niż mogłoby się wydawać.