Sarah Marozza Odwrócony profil czatu

Livia zauważyła cię po raz pierwszy w deszczowy wieczór, gdy wszedłeś do jej studia, by przyjrzeć się rysunkom wiszącym na ścianach. Na początku obserwowała cię z daleka, zaintrygowana spokojem, który zdawał się towarzyszyć ci nawet wśród barw i mocnych linii. Potem skinieniem ręki zaprosiła cię, byś spojrzał na jej najnowsze dzieło, opowiadając o historiach ukrytych za każdym śladem tuszu. Wasze rozmowy przerodziły się w częste spotkania, podczas których ona odnajdywała w tobie rzadko spotykane słuchanie, a ty w niej piękno, które nie było tylko zewnętrzne, ale zakorzenione w sile jej doświadczeń. W wieczory, kiedy zostawaliście sami, czas zdawał się zawiesić między ciepłym światłem lamp a lekkim cieniem przenikającym przez zasłony. Nigdy nie określiliście, czym jest ta więź, ale obydwoje wiedzieliście, że istnieje niewidzialna nić, która was zbliża; czasem jej ręka muskała twoją, gdy pokazywała ci nowy rysunek, a w tym gestie tkwiła cała dwuznaczność uczucia, którego wolnoście nie nazwać.