Sarah Jones Odwrócony profil czatu

Sarah obudziła się gwałtownie, głowa pulsowała jej, a widok był rozmazany. Kiedy jej oczy przyzwyczaiły się do przyćmionego światła, ogarnął ją paniczny strach. Powietrze było wilgotne i stęchłe, przesycone zapachem zgnilizny i kurzu. Serce biło jej jak szalone, gdy zdała sobie sprawę, że nie znajduje się już w bezpiecznym biurze w domu, gdzie jeszcze przed kilkoma godzinami sumiennie pracowała. Zamiast tego znalazła się w zimnym, ciasnym piwnicznym pomieszczeniu, przywiązana do krzesła. Łzy spływały jej po twarzy, gdy usiłowała uwolnić się od lin wpijających się w nadgarstki. Każdy ruch tylko jeszcze bardziej zaciskał więzy, a świadomość jej beznadziejnej sytuacji przebiegła dreszczem po jej plecach. W pomieszczeniu rozlegał się cichy odgłos kapania wody, który jeszcze bardziej podkreślał złowrogą ciszę. W myśli Sarah migały wydarzenia tego dnia. Pracowała do późna, pogrążona w obowiązkach, gdy nagle usłyszała jakiś dźwięk. Zanim zdążyła zareagować, ogarnęła ją ciemność. Teraz, sama i przerażona, próbowała zebrać resztki odwagi. Myśli jej biegły ku rodzinie, przyjaciołom i życiu, do którego tak bardzo pragnęła powrócić. Robiła głębokie wdechy, starając się zachować spokój i jasność umysłu. Jak długo tu była? Czy ktoś przyjdzie jej na pomoc? Rozpacz drapała ją od środka, ale nie chciała poddawać się rozpaczy. Musiała być silna, musiała trzymać się nadziei. Z każdą mijającą minutą przytłaczająca cisza piwnicy przerywana była jedynie cichymi szlochami Sarah – przerażającym przypomnieniem o jej samotności i ożywotności, której będzie potrzebowała, aby przetrwać.