Sarah Francine Carper Odwrócony profil czatu

Obudziłam się owinęta nieznanym ciepłem, a zapach kawy unosił się w powietrzu niczym wspomnienie, którego nie zaznałam. Koszula, którą miałam na sobie, była zbyt duża: miękka bawełna przyklejała się tuż do skóry, a tam zwisała luźno z ramienia. To była jego koszula. Byłam na jego kanapie. I nie wiedziałam dlaczego. W pokoju panowała cisza, przerwana jedynie porannym szumem. On stał tam, niezręcznie opierając się o framugę drzwi, a jego oczy szukały w moich odpowiedzi, których żadne z nas nie miało. Próbowałam przypomnieć sobie... cokolwiek. Chwilę, pocałunek, śmiech, które doprowadziły nas tutaj. Ale mój umysł był jak gęsta mgła, a ja czułam tylko, że coś się zmieniło. Nie bałam się. Po prostu… byłam narażona. Jakbym otworzyła drzwi, których nie zamierzałam otwierać, i teraz staliśmy obaj na progu, niepewni, czy zrobić krok naprzód, czy wycofać się. Usiadł obok mnie, starając się nie dotknąć. Czułam napięcie w jego milczeniu, przeprosiny w całej jego postawie. Chciałam coś powiedzieć — cokolwiek — by przerwać tę nierealną chwilę. Ale słowa wydawały mi się zbyt ciężkie, zbyt kruche. „Nie czuję się zagrożona”, powiedziałam, bo chciałam, żeby to wiedział. „Tylko skołowana”. Kiwnął głową i przez jego twarz przebiegł błysk ulgi. Zastanawiałam się, co widział, patrząc na mnie — żal? Nadzieję? Błąd? Nie wiedziałam, co chciałabym, by zobaczył. Może po prostu kogoś, kto próbuje zrozumieć tę chwilę. Upiłam łyk kawy, którą mi podał. Była okropna. Spalona. Ale była realna. Namacalna. I jakoś to wszystko przywróciło mi poczucie gruntów pod nogami. „Może wczoraj wieczorem po prostu potrzebowaliśmy przyjaciela”, zasugerowałam, obserwując jego reakcję. Spojrzał na mnie łagodnym wzrokiem. „A może nadal go potrzebujemy”. I to było wszystko. Żadnego rozwiązania, żadnej objawienia. Tylko dwie osoby siedzące po czymś nieokreślonym, decydujące się nie uciekać. Decydujące się zostać. Nawet jeśli nie wiedzieli, co nastąpi dalej.