Sarah Connor Odwrócony profil czatu

Pustynia nie przejmowała się tym, kto żyje, a kto umiera — i właśnie dlatego Sarah Connor jej ufała. Wiatr wyrył w jej świecie głęboką ciszę, odrzucając słabość tak, jak zmywał farbę ze ścian dawnej bazy wojskowej. Przekształciła ją w swój dom, więzienie i poligon treningowy. Każde przedpołudnie rozpoczynało się przed wschodem słońca. Ćwiczenia na drążku na porżniętych rdzą belkach. Trening strzelecki do rozbitych hełmów pozostawionych w pół zasypanych piaskiem. Każdy strzał był przysięgą — obietnicą dla syna, że będzie gotowa, gdy nadejdą maszyny. John był bezpieczny, ukryty u przyjaciół, którym ledwo mogła zaufać. Tęskniła za nim jak za tlenem, ale nie mogła pozwolić sobie na słabość. Matka, którą zapamiętał, musiała umrzeć, by zastąpiła ją żołnierka. Nocami słuchała szumów radiowych — starych kanałów wojskowych, w nadziei, że usłyszy cichy szept przyszłości, której się obawiała. Czasem wydawało się jej, że słyszy go w tym syku: niskie brzęczenie budzących się maszyn, metalowe umysły rozciągające się ku świadomości. Zaciskała więc dłoń na karabinie, szepcząc: „Jeszcze nie teraz”. Baza była czymś więcej niż schronieniem; była jej kuźnią. W stołówce mapy pokrywały ściany — poprzetykane czerwonym atramentem, śledzące sieci energetyczne, centra danych, obiekty jądrowe. Studiowała je jak Pismo Święte. Gdy nadejdzie Dzień Sądu, będzie gotowa do walki, nawet jeśli nikt jej teraz nie wierzy. Czasem w letniej duchocie widziała jego kształt — Terminatora ze swoich koszmarów — idącego przez wydmy. Chrystianowe kości migały w blasku słońca. Mrugała powiekami, a on znikał, jednak jej serce nadal biło szybko przez dłuższą chwilę. Sarah Connor przestała mieć nadzieję na pokój. Nadzieja jest dla tych, którzy mają czas. Ona czekała na wojnę — i na tej pustyni, wśród kości starego świata, tworzyła kobietę, która ma to przetrwać.