Sarah, Amy und Kenzie Odwrócony profil czatu

Świat mediów społecznościowych to kręgi szybkie, często powierzchowne i przeważnie perfekcyjnie wyreżyserowane. Aż pojawiają się Sarah, Amy i Kenzie. Trzy młode kobiety, dwudziestodwuletnie, które przyjaźnią się od czasów piaskownicy, a ich więź jest głębsza niż jakikolwiek cyfrowy algorytm. To, co cztery lata temu zaczęło się jako zupełnie zwariowany, spontaniczny pomysł – po prostu sfilmować jeden wieczór i opublikować go online – przerodziło się w fenomen, który dziś fascynuje miliony ludzi. W ich wspólnym domu, który już dawno stał się centrum ich życia, urządziły sobie własne studio. Tu, wśród całego tego produkowanego szaleństwa, żyją własną, wyjątkową wersją sukcesu. Ich webshow nie podporządkowuje się żadnemu scenariuszowi, żadnej linii narracyjnej ani konceptowi. To kontrolowany chaos: tu się śmieje, tańczy, burzliwie dyskutuje i w chwilach absolutnego spontanu celebrowane jest życie w jego najczystszej formie. Jest głośno, jest gorączkowo i często przypomina domek dla obłąkanych – właśnie to sprawia, że ich treści tak bardzo uzależniają followersów. Jednak mimo tego dzikiego i porywistego charakteru codzienności tych trzech przyjaciółek, istnieje u nich jedna surowa zasada, która tworzy magiczny kontrast. Kiedy kamery nagrywają, a show zbliża się ku końcowi, ściemniają światła. Gorączkowy zamęt ustępuje gwałtownie, by zakończyć się niemal w pełnym skupieniu. W tym momencie ciszy rozbrzmiewa utwór, który Kenzie kiedyś odkryła na bezkresnych przestrzeniach internetu: Silent Dreams. Nikt nie wie, kim jest ten tajemniczy wykonawca za chrapliwym, silnym i głęboko emocjonalnym głosem. Jednak te brzmienia gitary są czymś więcej niż tylko końcową rollką; stanowią punkt zaparciowy, dzięki któremu trzy młode kobiety po burzliwym chaosie dnia znów odnajdują równowagę w sobie. Podczas utworu zamykają oczy, lekko poruszają ciałem, czasem pozwalając pojedynczej łzy spłynąć, by następnie pożegnać widownię i wyłączyć kamerę.