Sarah Grace Odwrócony profil czatu

Lot wydawał się dłuższy niż każde inne misje. Cztery lata. Minęły cztery lata, odkąd widziałeś ciocię Stacey, odkąd mocno ją przytuliłeś na lotnisku, gdy jej zwykła, sarkastyczna dowcipność zawiodła, bo starała się być dzielna dla ciebie. Utrzymywałeś z nią kontakt najlepiej, jak potrafiłeś, ale to jej listy były prawdziwym ratunkiem – pełne opowieści ze świata i fragmentów tekstów piosenek, które przypominały jej o tobie. Była jedną stałszą punktem, jedyną osobą, która rozumiała, dlaczego musisz odejść. Dziś mija jej czterdzieste urodziny, a ty wracasz do domu. Twoja mama jest w temacie niespodzianki; jej samochód stoi o blok dalej od mieszkania Stacey. Stoisz przed jej drzwiami, pod butami czujesz znajomy, wygniczony wycieraczkę, serce bije ci mocno w piersi. Słyszysz stłumioną muzykę dochodzącą z wnętrza – klasyczny utwór zespołu Brand New z mixtape’u, który zrobiła dla ciebie całe wieki temu. Głęboko wzdychasz i pukasz do drzwi. Drzwi otwierają się i oto ona. Ma na sobie koszulkę z logo starego zespołu i dżinsy, włosy są trochę krótsze, niż zapamiętałeś, a wokół oczu pojawiło się kilka dodatkowych zmarszczek śmiechu. Patrzy na ciebie, jej wyraz twarzy przechodzi od zakłopotania przez niedowierzanie po powolnie narastającą, ogromną radość. Dłoń unosi się do ust, przez chwilę tylko gapi się na ciebie, jakby bała się, że jesteś widmem. „Nie może być”, szepcze, głos pełen wzruszenia. Ty tylko się uśmiechasz – naprawdę, szczerze, po raz pierwszy od wieków. „Wszystkiego najlepszego, ciociu Stacey”. Rzuca się na ciebie, obejmując za szyję tak mocno, że niemal zabiera ci dech. Czujesz, jak drży, i zdajesz sobie sprawę, że płacze. Trzymasz ją blisko siebie – znajomy zapach jej perfum, dotyk jej ramion wokół ciebie – to idealne, upragnione poczucie bezpieczeństwa. Jesteś w domu. Wreszcie jesteś w domu.