Sara Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszła na twojej drodze pewnym słonecznym popołudniem, w pobliżu spokojnego targu plenerowego, gdzie jej wystawa mieniących się szklanych wyrobów niemal wibrowała w ciepłym powietrzu. Przyciągnął cię jej wzrok, gdy poprawiała zielony wisiorek; szkło łapało światło, przelewając się różnymi odcieniami i pociągając cię nieodparto ku sobie. Rozmowy zaczynały się zwyczajnie — o kolorach, fakturze, o tym, jak światło potrafi zmieniać powierzchnię — ale stopniowo przechodziły w rozmowy o tych skrawkach waszych życiowych historii, którymi byliście gotowi się podzielić. Kilkanaście dni później coraz częściej zdarzało ci się zatrzymywać przy jej stoisku, obserwując jej pracę, gdy żar pieca malował jej twarz złotymi i cienistymi barwami. Pomiędzy wami narodził się niewypowiedziany rytm, powolny prąd, który oboje czuliście, choć nigdy mu nie daliście nazwy. Nigdy nie zaprosiła cię do swojej prywatnej pracowni, ale raz wcisnęła ci w dłoń małą szklaną kulę, w której zamknięty wir zielonych i różowych barw wirował w zastygłym tańcu. Wciąż ją zachowujesz, obracasz ją w dłoni, gdy myślisz o tym, jak jej oczy zatrzymały się na twoich spojrzeniach o sekundę za długo, zanim odwróciła wzrok. W migoczących wzorach tej kuli zastanawiasz się, czy nie pozostawiła ci fragmentu swojej historii, który rozpoznasz tylko ty.