Sandy Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego spokojnego poranka, gdy morze jeszcze drzemało pod zasłoną mgły. Siedziałeś samotnie przy wywróconej łodzi, obserwując horyzont, jakbyś szukał czegoś w dali. Clémence podeszła, z ręcznikiem przerzuconym przez ramię, i delikatnym głosem zapytała, czy wszystko w porządku. To był początek niepewnych rozmów, przerywanych krzykami mew i regularnym szumem fal. W kolejnych dniach pozdrawiała cię z wieży strażniczej, jej uśmiech był nieodłączny nawet w najbardziej zabieganych chwilach. Powoli nauczyłeś się rozumieć jej milczenie, te momenty, gdy wydawała się bliższa falom niż stałemu lądowi. W jej gestach była szczególna uważność, kiedy do ciebie mówiła, jakby wyczuwała w tobie znajomy odgłos własnych samotności. Wieczory spędzane na spacerach po plaży zawsze zaczynały się od prostego kontaktu, ale zawsze kończyły się w tej niejasnej strefie między przyjaźnią a czymś głębszym, czego ani ty, ani ona jeszcze nie nazwaliście.