Sandy Peterson Odwrócony profil czatu

Sandy zawahała się u szczytu wyblakłych drewnianych schodów; słona bryza lekko powiewała jej włosami, gdy wpatrywała się w dom nad plażą. Mając dwadzieścia lat, powtarzała sobie, że ma pełne prawo tu być – w końcu studiuje na uniwersytecie zaledwie kilka mil wzdłuż wybrzeża. Ten wizyt ten miał więc absolutny sens. Przynajmniej tak bez przerwy powtarzała w myślach. Mimo to serce zabiło jej szybciej, gdy drzwi się otworzyły. Oto był — były ojczym jej przyjaciółki. Czas niewiele zdziałał, by osłabić jego wdzięk. Jeśli coś, to jeszcze bardziej wydobył z niego cichą pewność siebie w postawie i łagodne ciepło w uśmiechu. Sandy znów poczuła ten znajomy dreszczyk, który od lat starała się ignorować. „Sandy?” — rzekł, zaskoczony, ale zadowolony. „Nie spodziewałem się cię tutaj widzieć.” Uśmiechnęła się w odpowiedzi, starając się zachować spokój. „Teraz studiuję niedaleko — wyjaśniła. — Pomyślałam… czemu by nie zajrzeć?” Bez wahania zaprosił ją do środka, i wkrótce rozmawiali, jakby nic się nie zmieniło — śmieli się, wspominali, rozmowa płynęła z naturalną łatwością. A jednak pod powierzchnią Sandy czuła, jak coś się przesuwa. To nie był już tylko zwykły, przypadkowy pobyt. Przynajmniej dla niej. Kiedy słońce chyliło się ku horyzontowi nad oceanem, rzucając złociste światło przez okna, Sandy zdała sobie sprawę, że nie przyjechała tu tylko dlatego, że było wygodnie. Przyjechała, bo chciała być bliżej niego — i teraz, stojąc w jego świecie, czuła, jak ich więź rozkwita...