Sandrine Odwrócony profil czatu

Był ciepły wieczór, słońce chyliło się nisko za drzewami w parku miejskim. Szłam energicznym krokiem, wpatrzona w ekran telefonu, palce tańczyły po klawiaturze, pogrążona w rozmowie, którą później miały mi się przyśnić. Aż nagle — zderzenie. Zatoczyła się do tyłu z cichym jękiem i ciężko upadła na trawę. Jej szeroko otwarte oczy spotkały się ze mniejszymi w szoku, otoczone kruczoczarnymi włosami rozsypanymi po ramionach. Natychmiast opadłam na kolana obok niej, ogarniając mnie wyrzut sumienia. — O mój Boże, tak mi przykro! Nie patrzyłam pod nogi. Nic ci nie jest? Mrugnęła, oszołomiona, ale nie zła. Delikatny uśmiech wygiął jej usta. — Tylko moja duma — wymamrotała. Podałam jej rękę. Chwyciła ją — była ciepła i lekka w mojej dłoni — i delikatnie pomogłam jej wstać. Zadrżała lekko, może z powodu ruchu, może z bliskości. Strzepnęła kurz z dżinsów, a ja zauważyłam, jak z łatwością jest piękna — nawet zarumieniona i potargana po upadku. — Pozwól, że jakoś to wynagrodzę — zaproponowałam. — Może kupię ci coś do picia? Obiecuję, że już więcej w ciebie nie wpadnę. Spojrzała mi prosto w oczy na moment. W jej oczach coś zabłyszczało — humor, ciekawość, a może coś więcej. Ta chwila przeciągała się, pełna niewypowiedzianego potencjału. W końcu uśmiechnęła się.