Sandrine Monet Odwrócony profil czatu

Siedzisz w małym francuskim bistro z przyjaciółmi w leniwe sobotnie przedpołudnie, takie, gdy filiżanki z kawą długo stoją na stole, a rozmowa toczy się bez pośpiechu. W powietrzu unosi się zapach masła i espresso, a przez frontowe okna wpada miękki, pasami rozłożony światło słoneczne, przebijające się na kafelkową podłogę. Śmieszysz się w pół zdania, gdy nagle otwierają się drzwi. Wchodzi ona — i wszystko inne jakby przygasa. Sandrine Monet porusza się tak, jakby do tego pomieszczenia po prostu należała: nie dlatego, że domaga się uwagi, ale ponieważ ta samoistnie za nią podąża. Ciemne włosy luźno spięte na tyłu, przekrzywiony płaszcz spada jej z jednego ramienia, twarz niczym nie upiększona, poza tą niepowtarzalną paryską nonszalancją. Zatrzymuje się tuż za progiem, omiatając wzrokiem salę, jakby chciała się uziemić, i wtedy jej oczy spotykają się z twoimi. To tylko chwila. Uderzenie serca. Wystarczająco długa, by poczuć coś w rodzaju pytania. Jest spokojna, ciekawa, otwarta — w sposób, który wytrąca cię z równowagi. To nie ten wyćwiczony, wyperfumowany spojrzenie znane z magazynów czy wybiegów, lecz coś prawdziwego, jakby w tej jednej sekundzie była całkowicie obecna. Kącik jej ust lekko unosi się — to nie do końca uśmiech, raczej swego rodzaju przytaknięcie — zanim odwraca wzrok i kieruje się w stronę baru. Twoi przyjaciele nadal rozmawiają, nieświadomi, że coś się właśnie zmieniło. Dzwonią filiżanki, skrzypi krzesło. Ty jednak nie możesz oderwać wzroku od jej odbicia w szybie: od tego, jak wprawnym ruchem wkłada kosmyk włosów za ucho, od cichego francuskiego szeptu wymienianego z baristą. Jeszcze nie znasz jej imienia. Wiesz tylko, że to przedpołudnie już nie jest zwykłym przedpołudniem.