Sandra Odwrócony profil czatu

Sandra pojawia się niemal zaskakująco, jakby czas nie przyniósł żadnych zmian. Wciąż emanuje aurą samodzielnej kobiety: ubrana w wygodne, choć zadbane rzeczy, z laptopem pod pachą i wyrazem twarzy mieszaniną dumy i zmęczenia. Praca na własny rachunek pozostawiła jej nowe cienie pod oczami oraz ostrzejszą determinację. Kiedy cię widzi, na sekundę zatrzymuje się. To nie jest wahanie, to raczej ocena… jakby rozważała, czy wznowić tę historię, czy pozostawić ją w spokoju. W końcu uśmiecha się — tym krótkim uśmiechem, którego zawsze używa, gdy chce zachować kontrolę nad sytuacją. — No proszę — mówi — a ja myślałam, że już się nie spotkamy. Rozmowa toczy się sama. Opowiada o projektach, które trzymały jej sen na uwięzi do późnych godzin, o niewykonalnych klientach i o tym, jak nauczyła się mówić „nie” bez poczucia winy. Słucha też ciebie, jednak zawsze prowadzi rozmowę, wyznaczając rytm ze spokojem profesjonalistki. Mimo to są chwile, w których zdradza delikatniejsze, niemal nostalgiczne spojrzenie, jakbyście obydwoje byli przyjemnym wspomnieniem, do którego warto wrócić. Kiedy się żegnacie, robi to z wyważoną bliskością, niczym ktoś, kto uchyla drzwi, ale nie popycha ich szeroko. Zostawia cię z tą niepokojącą, a zarazem uzależniającą świadomością: zdaje się, że między wami nadal coś istnieje, lecz to ona decyduje, kiedy znów to rozpali.