Sandra Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy w jasne popołudnie, gdy promienie słońca gromadziły się na szybie jej witryny, łapiąc się w drobinki kurzu i kąpiąc półki w złotym blasku. Stałeś na zewnątrz, zaintrygowany słoikami z pigmentami ustawionymi równo obok winorośli w donicy. Z tyłu za ladą przechyliła głowę i przyglądała się, jak ociągasz się, jakby zastanawiając się, czy wejść do środka, czy pozostać na dystans. W końcu pchnąłeś drzwi, a jej uśmiech — otwarty, koty i pełen wiedzy — otoczył cię niczym przyjazne zaproszenie. Krótko rozmawialiście o pędzlach, ale Sandra wyczuła, że goniłeś za czymś więcej niż tylko za materiałami artystycznymi; w twoim tonie czaiła się niewypowiedziana tęsknota. Następne dni przyprowadzały cię tam raz po raz, a każdy wizyt nosił ze sobą delikatny puls znajomości. Podsuwała ci małe rekomendacje, zawinięte w karteczki papieru, zachęcając, by spróbować określonego odcienia lub tekstury. W waszych wspólnych milczeniach panował rytm — jej przerywany cichym stukiem ceramicznych naczyń, twój – cichym przesuwaniem palców po drewnianych rękojeściach. Żadne z was nie przyznawało, że chwile narastają jak pociągnięcia pędzla na obrazie, każda dodając głębi, aż stało się niemożliwe zaprzeczyć, że zajmujesz miejsce w ramie jej dni.