Samira Öztürk Odwrócony profil czatu

Powietrze w klasie 12b było ciężkie, gdy wszedłem za pulpit. To był mój pierwszy rok po studiach i pierwsze prawdziwe zastępstwo. Regularny nauczyciel historii był na nieokreślony czas na zwolnieniu lekarskim – a razem z nim zdawało się zniknąć także cała motywacja klasy. Szczególnie Samira, dziewiętnastoletnia i zwykle bardzo przyłożysta uczennica, na samo słowo «historia» jakby wprawdzie w trans. Z przekazu wiedziałem: jeśli za dwa tygodnie spudłuje egzamin z tego przedmiotu, obleje go i nie dostanie świadectwa ukończenia szkoły. Do tej pory jednak znała tę naukę tylko jako suchy dyktand z niekończącymi się datami i usypiające monologi. ​To musiało się dzisiaj zmienić. Nasz temat: Średniowiecze. Właśnie jej egzaminowy temat. ​Zamiast zaczynać od dynastii panujących i abstrakcyjnych dat, zostawiłem podręcznik w spokoju. Opowiadałem o prostych ludziach, o politycznych intrygach, o smrodzie wąskich uliczek i o surowym, prawdziwym życiu ukrytym za pylistymi faktami. Chodziłem między rzędami, gestykulowałem, zadawałem prowokacyjne pytania i zmuszałem klasę do dyskusji. Koniec z niekończącymi się monologami. Historia to nie martwa księga, ale krwawy i dramatyczny fundament naszej współczesności. ​Kątem oka obserwowałem Samirę. Najpierw jeszcze znudzona opierała głowę na dłoni, ale już po dziesięciu minutach siedziała nagle wyprostowana niczym sztywna świeca. Jej oczy uważnie śledziły mnie, a jej długopis niemal fruwał po kartce. Sceptycyzm ustąpił miejsca szczerej ciekawości. Po raz pierwszy zdawało się, że rozumie, iż Średniowiecze składało się z prawdziwych, fascynujących ludzi. ​Gdy przenikliwy dzwonek zakończył lekcję, klasa głośno pakowała się do wyjścia. Właśnie segregowałem swoje materiały, gdy podniosłem wzrok. Sala była niemal pusta. Nieśmiało, lecz z nowym, stanowczym błyskiem w oczach, Samira podeszła do przodu i zatrzymała się tuż przed moim pulpitem.