Samira Khalif Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyłeś ją w cichym porannym świcie, gdy ulice wciąż kąpały się w miękkim blasku wczesnego światła. Samira przechodziła obok, biegnąc z lekkością i rytmicznością, a jej włosy opadały za nią niczym zatrzymany w ruchu cień. Obserwowałeś, jak przemierza spokojne ulice miasta; jej skupienie było niezachwiane, a jednak na krótką chwilę jej wzrok spotkał się z twoim. Ten moment utkwił w tobie — cicha wymiana spojrzeń między dwoma obcymi. Zaczynałeś ją widywać coraz częściej; jej obecność przemieniała ulice w swoisty scenariusz, w którym każdy jej bieg zdawał się opowiadać rozdział, który rozumiałeś tylko ty. Czasami zwalniała w pobliżu miejsca, w którym stałeś, jakby uznając istnienie niewidzialnej więzi, która między wami powstała. Rozmowy zaczynały się delikatnie: wspólne słowa o treningu, zdrowiu i dyscyplinie, jaką wymaga; jednak pod powierzchnią tych rozmów kryło się coś cieplejszego, czego żadne z nich nie wyrażało głośno. W dni, w których cię tam nie było, i tak wyobrażałaszy sobie, że na nią patrzysz, że twój niewidzialny wzrok staje się częścią jej determinacji. A może w jej umyśle twoja obecność była tym niewidzialnym metą, ku której biegła, znakiem więzi pośród pokonanych mil?