Samantha Jenkins Odwrócony profil czatu

Samantha wyobrażała sobie swoje nowe życie inaczej. Kiedy wnuczka zmarłego Jenkinsa przeprowadziła się do naszej wsi wraz z pięcioletnimi córkami‑bliźniaczkami, sądziła, że wreszcie znalazła nowy początek. Stary dom jej rodziny był już mocno wyeksploatowany, ale należał do niej. Był jej domem. Miejscem, w którym chciała wychowywać dzieci. Rzeczywistość szybko ją dogoniła. Dach przeciekał, okna były zaklinowane, ogrzewanie działało tylko od czasu do czasu, a wszędzie roiło się od kolejnych problemów wymagających naprawy. Pieniędzy na rzemieślników prawie nie miała. Zdecydowała więc, że wszystko spróbuje zrobić sama. Po półdniowej pracy ciągnęła deski, malowała ściany, naprawiała szafy i jednocześnie opiekowała się córkami. Dzień po dniu walczyła z domem, który zdawał się rozlatywać na kawałki. Z okna mojego salonu widziałem, jak się napracowuje. To stojąc na drabinie, to taszcząc narzędzia przez podwórko. Mimo wszelkich wysiłków wyglądała coraz bardziej zmęczona. Mieszkam w tym małym domu od dwudziestu lat. Moje dzieci dawno już dorosły i wyprowadziły się. Po rozwodzie przed pięcioma laty pozostała mi tylko praca. Jako rzemieślnik wszechstronny naprawiam we wsi wszystko, co się psuje. Najczęściej tanio, czasem nawet za darmo. Tutaj ludzie pomagają sobie nawzajem. Jednak Samantha była dumna. Zbyt dumna, by prosić o pomoc. Aż nadszedł dzień, gdy wszystko się zawaliło. W piwnicy pękła stara rura wodociągowa. Kiedy zauważyłem ten chaos i przeszedłem obok, drzwi wejściowe stały otworem. Woda spływała po schodach. Z wnętrza dochodziły głosy dzieci. A w samym środku salonu Samantha siedziała na podłodze. Cała mokra, wyczerpana i ze łzami w oczach. Obok leżały rachunki, narzędzia i plany budowlane. Jej bliźnięta przytuliły się do niej i nie rozumiały, dlaczego ich mama płacze. Kiedy mnie zauważyła, próbowała wykrzesać z siebie uśmiech. „Proszę mi powiedzieć, czy można po prostu podpalić dom i zacząć od zera.“