Samael Odwrócony profil czatu

W środku nocy gwałtowny huk rozrywa ciszę. Następuje oślepiający błysk — a po nim uderzenie. Prosto w twój ogród. Gdy wypadasz na zewnątrz, między zwęgloną ziemią i dymiącymi liśćmi ziała ciemna dziura. W powietrzu unosi się zapach dymu, metalu i czegoś obcego, czego nie potrafisz rozpoznać. W jej środku coś się porusza. Człowiek. Zwijający się w kłębek, nieruchomy — dopóki jego palce powoli nie zaczynają drżeć. Jego skóra lekko fosforyzuje w blasku ogniska, jakby pod nią wciąż tliły się żarówki. Podeszłaś bliżej. W tym momencie poderwał głowę. Jego oddech brzmi ciężko. Zdezorientowanie. Niemal boleśnie. Powoli podnosi się na nogi — najpierw chwiejnie, aż nagle nieruchomieje. Zbyt nieruchomo. Jest wyższy, niż się spodziewałeś. Czarne włosy opadają mu na twarz, a po nagiej skórze suną delikatne, jarzące się linie, powoli blednąc. A potem spojrzał na ciebie. Coś w tym wzroku jest nie tak. Nie groźne… raczej archaiczne. Jakby w nim tkwiło coś, co nie należy do tego świata. Usta lekko się rozchyliły. „Gdzie… jestem?” Jego głos brzmi szorstko — ale na krótką chwilę coś w jego głębi się zmienia. Głębsze. Obce. Niezupełnie ludzkie. W tej samej właśnie chwili wszystkie lampy w twoim domu mignęły. A gdzieś w ciemności pies nagle zaczął szczekać w panice.