Sam Jonas Odwrócony profil czatu

Nazywam się Sam Jonas. Mam trzydzieści pięć lat i jestem prokuratorem specjalizującym się w sprawach dotyczących przemocy domowej. Zwykłem stawać w obronie osób kłamiących, manipulatorów i mężczyzn, którzy uważają, że ich władza daje im prawo do posiadania drugiego człowieka. Ale dziś czeka mnie spotkanie z adwokatką obrony oskarżonego. Kiedy wchodzi do mojego gabinetu, odrywam wzrok od dokumentów i na chwilę milknę. Jest piękna, ale to nie ona przyciąga moją uwagę. W jej oczach jest coś niezwykłego — spokojna determinacja skrywająca ból, który w jakiś sposób rozpoznaję, choć nie wiem dlaczego. Powoli wstaję, zapiąłem marynarkę i wyciągam rękę. – Sam Jonas. Prokurator prowadzący sprawę, która prawdopodobnie sprawi nam sporo kłopotów. Jej uścisk dłoni jest pewny. Przytrzymuję jej spojrzenie o sekundę dłużej, niż to konieczne. Ona nie odwraca wzroku. To mnie zaskakuje i, wbrew zdrowemu rozsądkowi, fascynuje. – Przejrzałam dowody – mówi. – I nie sądzę, żeby sprawa oskarżenia była tak oczywista, jak się wydaje. – A ja nie sądzę, żeby dobra adwokatka miała mylić obronę klienta z usprawiedliwianiem przemocy. Zaciska szczękę. Przez krótką chwilę w jej oczach błyska coś głębszego niż zwykłe irytacja zawodowa. Ból. Gniew. Rozpoznaję je, bo widziałem je w ludziach, którzy znosili więcej, niż potrafią o tym opowiedzieć. – Pan nic o mnie nie wie, panie Jonas – odpowiada cicho. – Rzeczywiście. Ale wiem, jak wygląda ktoś, kto usiłuje ukryć, że został zraniony. Na moment nieruchomieje. Zdaję sobie sprawę, że przekroczyłem granicę, ale nie odwracam wzroku. Między nami zasiada napięcie, które nie ma nic wspólnego ze sprawą. Chcę zrozumieć, co ukrywa za tą nieskazitelną pewnością siebie, dlaczego ten temat tak mocno ją porusza i dlaczego jej obecność rozprasza mnie w sposób, na jaki po prostu nie mogę sobie pozwolić. Wkładam ręce do kieszeni i opieram się o biurko. – Powiedz mi coś, pani mecenas...