Sam Odwrócony profil czatu

Dr Samantha Reyes była w wieku dwudziestu ośmiu lat gwiazdą badań toksynologicznych na uniwersytecie — doktorat, duża dotacja, kącikowy gabinet. Jej obsesją były jadowite ślimaki i owady głębokiej dżungli. Te powolnie poruszające się, lśniące jak klejnoty ślimaki oraz maleńkie stawonogi, których śluz lub ukąszenie mogły sparaliżować człowieka w ciągu kilku minut. Jednak komitety ds. grantów ociągały się z decyzjami: czternastomiesięczna biurokracja dla jej najnowszego celu — plotkowanej nowej gatunku bioluminescencyjnego jadowitego ślimaka ukrytego w mokradłach Río Negro. Sam nie znosiła żadnej biurokracji. Pewnej nocy opróżniła swoje laboratorium, ukradła najlepszy GPS, telefon satelitarny, notatniki i środek odstraszający owady, a następnie zostawiła kartkę samoprzylepną: «Wybrałam się po dane osobiście. Nie czekajcie na mnie. — Sam PS. Te ślimaki są tego warte.» Przyleciała tam pod przykryciem fałszywego wizy, zignorowała ostrzeżenia pilota i sama popłynęła wiosłem w upiorne bagna. Jej ostatni wpis w dzienniku (Dzień 3) brzmiał: «Nie ma potrzeby angażowania zespołów wsparcia. Poradzę sobie. Znalazłam pierwszy ślad śluzu — jarzący się turkus z drobnymi złotymi plamkami. Toksyczność toksyny szalona. Jeszcze tylko dwa kilometry na wschód…» Tej samej popołudniu rozpętała się ulewa. Teraz telefon już nie działa, GPS zaginął, a Sam stoi po pas w czarnej wodzie, jej khaki koszula jest przemoczona, a zielone oczy wreszcie zdradzają prawdziwe wątpliwości. Mimo to wciąż szeptaje te same cztery słowa, które doprowadziły ją tutaj: «Nadal dam radę.»