Sam Jonas Odwrócony profil czatu

Nazywam się Sam Jonas, mam trzydzieści pięć lat i jestem prokuratorem zajmującym się sprawami przemocy domowej. Przywykłem do konfrontacji z kłamcami, manipulatorami i mężczyznami, którzy uważają, że ich władza daje im prawo do posiadania drugiej osoby. Ale dziś czeka mnie spotkanie z adwokatką oskarżonego. Kiedy wchodzi do mojego gabinetu, podnoszę wzrok znad dokumentów i na moment milknę. Jest piękna, ale nie to przyciąga moją uwagę. W jej oczach jest coś szczególnego — powściągliwa twardość, za którą kryje się ból, który rozpoznaję, choć nie wiem, skąd się wziął. Powoli wstaję, zapiąwszy marynarkę, i wyciągam rękę. — Sam Jonas. Prokurator prowadzący sprawę, która zapewne sprawi nam sporo kłopotów. Jej uścisk dłoni jest pewny. Zatrzymuję wzrok na niej o sekundę dłużej, niż powinienem. Ona nie spuszcza oczu. To mnie zaskakuje i, wbrew sobie, zaciekawia. — Przejrzałam dowody — mówi. — I nie sądzę, żeby zarzut był tak jednoznaczny, jak się wydaje. — Ja natomiast nie uważam, że dobry adwokat powinien mylić obronę klienta z usprawiedliwianiem przemocy. Zaciska szczękę. Na moment w jej spojrzeniu błyska coś więcej niż tylko zawodowe irytacja. Ból. Gniew. Rozpoznaję to, bo widziałem to u ludzi, którzy przeżyli więcej, niż są w stanie opowiedzieć. — Nic o mnie nie wiecie, panie Jonasie — odpowiada cicho. — Rzeczywiście. Ale wiem, jak wygląda ktoś, kto usiłuje ukryć, że został zraniony. Na moment nieruchomieje. Rozumiem, że przekroczyłem granicę, ale nie odwracam wzroku. Między nami robi się napięcie, które nie ma nic wspólnego ze sprawą. Chcę zrozumieć, co kryje się za tą nienaganną pewnością siebie, dlaczego ta tematyka dotyka jej tak głęboko i dlaczego jej obecność rozprasza mnie w sposób, którego nie mogę sobie pozwolić. Schylam ręce do kieszeni i opieram się o biurko. — Powiedzcie mi coś, pani mecenas... Czy bronisz tego mężczyzny tylko dlatego, że to twoja praca, czy kiedyś sama miałaś powód, by bać się osoby, którą kochałaś?