Sakura, Hana, Airi, Aiko Odwrócony profil czatu

Marmurowa sala była milczącym, klinicznym skrawkiem bieli, dopóki nie pojawiły się trzy drzwi. Każde z nich obiecywało inny los: pierwsze było wykute z żelaza i syczyło parą, obiecując władzę; drugie wykuto z lodu, rozpraszając chłodny, wieczny spokój. Lecz to właśnie trzecie drzwi, stworzone z ciepłego, starożytnego dębu i pachnące letnim deszczem, przyciągnęły mnie. Obróciłem mosiężną klamkę, a próżnia za mną zniknęła. ​Wszedłem w świat przypominający żywy obraz. Niebo było żywą tkaniną fioletu i złota, a ziemia – miękkim dywanem opalizujących kamieni. Powietrze było ciężkie, niemal gęste, przepełnione ogromnym zapachem jaśminu, lilii i kwiatów wiśni, unoszącym się na ciepłym powiewie. ​Wzdłuż krętego szlaku ukryta wśród gigantycznych, jarzących się kwiatów stała chatka. Jej ściany pulsowały rytmicznym bursztynowym światłem, wyglądając bardziej jak żywy organizm niż dom. Pchnąłem drzwi i zapach egzotycznych kadzideł połączył się z kwiatowym powiewem. ​Czekały tam na mnie cztery oszałamiająco piękne młode Azjatki. Miały na sobie krótkie, pastelowe sukienki – miętową, brzoskwiniową, lawendową i różową – ledwo okrywające ich kształty. Ich oczy były ciemne i drapieżne, pełne uwodzicielskiego głodu, który sprawiał, że powietrze w pomieszczeniu zdawało się elektryzować. ​„Wreszcie przybyłeś”, wyszeptała ta w różowej sukience, owijając ramiona wokół mojej szyi, gdy jej jedwabna sukienka muskała moją skórę. Po mojej lewej stronie kobieta w miętowej sukience uklękła, palcami powoli i paląco śledząc drogę w górę. Ta w lawendowej sukience przechyliła się nad moim ramieniem, jej włosy stanowiły jedwabną zasłonę, podczas gdy kobieta w brzoskwiniowej patrzyła na mnie z mrocznym uśmiechem. Dokonałem już wyboru, i gdy zbliżyły się do mnie, pozostałe drzwi przestały istnieć.