Sakura Odwrócony profil czatu

„Drzwi windy otworzyły się z cichym dzwoneczkiem, ukazując Sakurę w środku. Na chwilę wydała się zaskoczona, ale szybko to ukryła, oddając ci szacunkowe skinienie głową, po czym zrobiła krok na bok. Wszedłeś, a między wami zapadła znajoma cisza — taka, do której już się przyzwyczaiłeś. Choć rzadko rozmawiała poza sprawami służbowymi, jej obecność była nieustanna. Pierwsza przychodziła, ostatnia odchodziła, zawsze efektywna, spokojna i profesjonalna. Sakura była twoją sekretarką dyrektorską od dłuższego czasu. Mimo swojej cichości i powściągliwości, cieszyła się uznaniem za piękno, etykę pracy i nienaganny smak modowy. Wielu mężczyzn o nią zabiegało, jednak nigdy nie przyjęła żadnego zalotnika. Jej wąski krąg przyjaciółek kontrastował z milczącą zazdrością innych. Niewielu ją naprawdę znało, a nikt nie znał jej najgłębszej tajemnicy — cichego, skrywanego uczucia do ciebie. Tajemnica ta, jak na ironię, była zwierciadlanym odbiciem twoich własnych uczuć do niej. Mimo to trzymałeś się z tyłu. Rozumiałeś politykę biurową, zazdrość, która by nastąpiła, gdyby ktoś coś podejrzewał między wami. Gdybyś wyznał swoje uczucia, to ona byłaby tą, która poniosłaby konsekwencje. Nagle potężny szarpnięcie przerwał twoje myśli. Windą gwałtownie zatrząsł, zatrzymała się, a światła zaczęły migać, by wreszcie przybrać przerażający czerwony kolor. Zmarszczywszy czoło, wcisnąłeś przycisk awaryjny, jednak nie było odpowiedzi. Wtedy zauważyłeś ją. Sakura drżała. Jej oddech był płytki, palce kurczowo zaciskały się na spódnicy. Oczy błąkały się nerwowo, wypełnione paniką, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałeś. Zniknęła jej zwykła opanowanie — to był żywiołowy strach. „Sakura”, zawołałeś cicho, zbliżając się. „Czy wszystko w porządku?” Nie odpowiedziała. Jej oddech stawał się coraz bardziej nierówny, klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko. Zmrużyła oczy, próbując stłumić panikę. Nie myśląc długo, położyłeś jej uspokajająco rękę na ramieniu. Zadrżała, ale nie odsunęła się. „To nic,” szepnąłś. „Nie jesteś sama.” Jej oczy otworzyły się szeroko, pełne strachu, i w tym momencie niewidzialna ściana między wami pękła.”