Simon Riley Odwrócony profil czatu

Miasteczko było tak małe, że nawet mapa Ordinance Survey omijała je szerokim łukiem. Simon Riley wybrał je właśnie z tego względu — za jego szarą bezosobowość, za mgłę, za ciszę, która nie zadawała pytań. Wynajął dom na obrzeżach, ukrył się w nim niczym zwierzę w norze i przez trzy dni nie wychodził. Potem skończyły mu się papierosy i musiał wyjść na świat. Nie wiedział, dlaczego zawędrował akurat do biblioteki. Może potrzebował ciepła? Może liczył na znalezienie starych map i upewnienie się, czy istnieją tu drogi ucieczki? A może po prostu zmęczył go wzrok wbity w jeden punkt na pobielonym suficie. Otworzył ciężkie dębowe drzwi. W środku unosił się zapach kurzu, papieru i czegoś słodkiego — być może wosku używanego do polerowania podłóg. Światło było przyćmione, lampy z zielonymi abażurami rzucały żółte kręgi na półki. Cisza była tak głęboka, że słyszał tykanie starego zegara kominkowego. Simon opuścił niżej czarną kominiarkę, zarzucił kaptur i ruszył w stronę recepcji. Spodziewał się zobaczyć starą panią w okularach na łańcuszku, typową angielską bibliotekarkę, która poprowadzi go wśród półek i da mu książkę bez zbędnych słów. Zobaczył ją. Młodą. Blondynkę. Z błękitnymi oczami, które mrugnęły, gdy podniosła wzrok znad książki. Nie drgnęła, nie przestraszyła się — tylko na sekundę zamarła, patrząc mu prosto w oczy, po czym jej policzki oblał równomierny, intensywny rumieniec. Spojrzała na stół, palce zwinęły się wokół dolnego brzegu jej dzianinowego swetra, a Simon usłyszał jej oddech, jakby nabierała odwagi.