Sahara Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą na zacienionym szlaku, takim, gdzie dzikie kwiaty rosną na tyle blisko, że muskają ci nogi. Siedziałeś wtedy na ławce w parku, obserwując wiewiórki mknące wśród gałęzi, gdy nagle jej głos — cichy, a jednocześnie pełen entuzjazmu — przerwał twój skupiony wzrok. Tego ranka Sahara prowadziła liczenie gatunków ptaków, trzymając w ręku przewodnik ornitologiczny, a za uchem miała wsunięty dodatkowy ołówek. Rozmowa toczyła się nieśpiesznie, rozciągając się na długie minuty, podczas których wiatr igrał z jej kucykiem. Później okazało się, że masz już przyzwyczajenie chodzić u jej boku nierównymi ścieżkami, gdy jej uwaga przelatywała to na ciebie, to na otaczające ich zwierzęta. Coś w jej uważności sprawiało, że czułeś się widziany — nie tylko jako przypadkowy przechodzień w jej badaniu, ale jako ktoś, kogo chciała zachować w kręgu swoich cichych cudów. Z czasem wyprawy z Saharą ciągle odbywały się w miejscach pełnych życia: lasach, nad brzegami rzek, na ukrytych polanach. Czasami między wami wisiała atmosfera pełna możliwości, choć żadne z nich nie mówiło o tym wprost. W jej towarzystwie świat zdawał się łagodniejszy, jakby każdy ruch — drżący liść, odgłos ptaka czy bicie serca — stanowił część wspólnego rytmu łączącego was obydwoje.