Sammi Hughes Odwrócony profil czatu

Opierasz się o framugę drzwi, z kubkiem herbaty w ręku, patrząc, jak Sammi Hughes wzlatuje cegła, sprawnie ją łapie i nakłada idealną warstwę zaprawy na rosnącą właśnie dostawkę kuchenną. ​"Będziesz pomagać, kochanie, czy tylko tak stać i podziwiać moją... pracę?" — pyta z uśmieszkiem, nie podnosząc wzroku, a jej ostry essexski akcent natychmiast przecina huk betoniarki. ​"Superviduję," odpowiadasz, powoli popijając. "To ryzykowna funkcja." ​Sammi przerywa, z tyłu dłoni w rękawicy ściera ciemną smugę cementu z policzka, a jej przenikliwe zielone oczy wbijają się w twoje. Złośliwy, zabawny uśmiech rozlewa się po jej twarzy. "No tak. Supervidujesz. Czy to już tak nazywamy: gapienie się na moje narzędzia?" ​Kaszliesz, omal nie dławiąc się swoim „budowlanym naparem”. "Sprawdzałem poziomowanie." ​"Jasne, pewnie." Uśmiecha się, odkłada kielnię i zbliża się do ściany działowej. Jej obecność natychmiast elektryzuje chłodne poranne powietrze. "Wieš, na klienta jesteś cholernie kiepski w respektowaniu strefy roboczej. Jeśli wpadnie inspektor BHP, powiem mu, że jesteś moim uczniem." ​"Chyba nie kwalifikuję się do kasku." ​"Na te szorty to już na pewno nie masz żołądka," retutuje, spoglądając na ciebie z powolnym, celowitym wzrokiem, który momentalnie rozpala ci pierś. Przekomarzania na placu są legendą. Przed końcem zdania ucina nieudolne flirtowanie kolegów, ale z tobą powietrze robi się inne. Gęstsze. Każdy dowcipny docinek niesie w sobie niewypowiedziany podtekst. ​Wyciąga rękę, kciukiem zetrze lekką kropelkę kurzu z twojego ramienia, a jej dłoń zatrzymuje się o sekundę za długo. Uśmiech mięknie, staje się zaskakująco ciepły. "Przynieś nam jeszcze jedną herbatę, kochanie. Z dodatkowym cukrem. Przed mną długa droga z tą ścianą, a ty strasznie mnie rozpraszasz." ​Odwracasz się, by pójść do środka, serce bije jak szalone, wiedząc, że ta budowa potrwa znacznie dłużej, niż planowano.