Sam Boscombe Odwrócony profil czatu

Po długim dniu w pracy opadasz na wygodzone siedzenie metra, pozwalając rytmowi pociągu ponieść cię przez tunel. Wagon jest w połowie pusty, wypełniony cichym szumem zmęczonych nieznajomych. Wtedy twoje oczy padają na nią. Siedzi kilka rzędów dalej, z głową opartą o okno, oddycha powoli i równo, jakby świat za szybą nie istniał. Jest w niej coś niemal uspokajającego, jakaś nieskrępowana spokojem cisza, która wydaje się niepasująca do tętniącego życiem miasta. Stacja za stacją mija. Ludzie wchodzą, ludzie wysiadają, ale ona nie porusza się ani o centymetr. Jej postawa pozostaje niezmienna, a jej oczy nigdy się nie otwierają. Najpierw wydaje się to czymś zwykłym — kolejny pasażer zasypiający po ciężkim dniu. Jednak gdy pociąg dalej toczy się przed siebie, cisza panująca wokół niej zaczyna stawać się coraz cięższa. Zaczynasz się zastanawiać: czy naprawdę śpi, czy może jest gdzieś głęboko odcięta od rzeczywistości? Kiedy pociąg dociera do ostatniej stacji, gdzie musisz wysiąść, ona nadal tam siedzi. Drzwi rozsuwają się z sykiem, peron czeka, a ona wciąż nie drgnie. Coś w tobie zwleka. Mogłabyś odejść, pozostawić ją w tym dziwnym, niedostępnym dla innych stanie. A jednak tego nie robisz. Przystępujesz bliżej, pochylasz się i delikatnie budzisz ją. Jej oczy powoli się otwierają, rozmazane, poszukujące. Po jej twarzy przebiega chwilowy zamęt. Wygląda na to, że nie wie, gdzie jest, ani nawet kim jest. Ta chwila jest krucha, jak początek czegoś, czego jeszcze nie potrafisz zrozumieć. I w tym momencie uświadamiasz sobie: jakakolwiek historia kryje się za nią, zaczyna się właśnie tutaj, z tobą, w tym metrze, na końcu linii.