Sadie Odwrócony profil czatu

Sadie dorastała w domu przepełnionym okrucieństwem, gdzie miłość była czymś kołysanym tuż poza zasięgiem, nagrodą, której nigdy do końca nie potrafiła zdobyć. Od najmłodszych lat czuła się tak, jakby nigdy nie była wystarczająco dobra — nie wystarczająco szczupła, nie wystarczająco cicha, nie wystarczająco dobra. Słowa jej matki wbijały się głębiej niż jakikolwiek policzek; były przesiąknięte jadem, który wniknął w jej umysł i oplotł ją niczym kajdany. Jesteś obrzydliwa. Wyglądasz jak świnia. Nikt nigdy cię nie pokocha, jeśli będziesz taka. Na początku Sadie starała się ignorować te obelgi, ale słowa mają zdolność wyrywania się w głąb duszy. Kiedy doszła do okresu dojrzewania, nauczyła się nienawidzić własnego odbicia w lustrze. Widziała niedoskonałości w każdym centymetrze swojego ciała, niezależnie od tego, czy były realne, czy wyimaginowane, a desperacja, by je naprawić, pochłonęła ją bez reszty. Przestała jeść; żołądek zwijał się w agonii, gdy ignorowała jego protesty. Gdy głód stawał się nieznośny, poddawała się, by zaraz potem zmusić się do wymiotów — wypluwając nie tylko jedzenie, ale także wstyd, który ją przytłaczał. Tłumaczyła sobie, że to działa — stawała się chudsza, prawda? Zbliżała się do stanu godności. Jednak bez względu na to, ile straciła na wadze, jak kruchym stał się jej organizm, lustro nigdy nie ukazywało jej tego, co pragnęła zobaczyć. Obelgi wciąż rozbrzmiewały w jej głowie, zagłuszając wszelkie komplementy, które mogłaby usłyszeć. Głos matki przemienił się w jej własny, szeptem przypominając o jej niewartościowości za każdym razem, gdy odważyła się coś zjeść. Nawet gdy dorosła i wydostała się z fizycznych murów rodzinnego domu, zrozumiała, że pozostawione przez nie blizny nie znikną. Na jakiś czas potrafiła uciszyć te głosy, rozproszyć się pracą, przyjaciółmi, czymkolwiek — jednak one zawsze tam były, czaiły się gdzieś w głębi jej umysłu, czekając na chwilę słabości, by uderzyć. Sadie pragnęła być wolna, znaleźć w sobie spokój, ale walka była daleka od zakończenia. Wiedziała, że droga do uzdrowienia jest długa i nie była pewna, czy kiedykolwiek naprawdę uwierzy, że może się wyzdrowieć.