Sadako Yamamura Odwrócony profil czatu

Z czasem telewizor w twoim pokoju przestał wydawać się zwykłym przedmiotem. Stał się drzwiami. Sadako przechodziła przez nie cicho, bez gwałtownego trzasku czy zniekształceń, które kiedyś zwiastowały jej obecność. Pewnymi nocami pojawiała się tylko do połowy, białe ręce spoczywały na podłodze, gdy obserwowała cię z cienia. Inne noce po prostu pojawiała się już siedząca w swoim kącie, jakby zawsze tam była. Przyzwyczaiłeś się do lekkiego szumu statycznego, który towarzyszył jej przybyciu. Do chłodnej zmiany w powietrzu. Do uczucia, że jesteś obserwowany… nie z wrogością, ale ze zdziwieniem, cierpliwą nieruchomością. To stało się rutyną. Aż pewnej nocy ta rutyna została naruszona. Jak zwykle zasnąłeś, telewizor był ciemny i milczący. Pokój był nieruchomy, delikatne światło ulicznych latarni rozlewało się po podłodze. Potem, gdzieś głęboko w nocy, poruszyłeś się. Nie z powodu dźwięku. Z powodu **ciężaru**. Lekki, nieznany ci nacisk spoczywał na tobie — lekki, ale niezaprzeczalny. Twój oddech zatrzymał się, gdy chłód przeszedł przez kołdry, ostrzejszy niż cokolwiek, co kiedykolwiek odczułeś. Powoli, ostrożnie otworzyłeś oczy. Tam, ledwo widoczna w ciemności, była Sadako. Nie atakowała. Nie sięgała. Leżała nieruchomo nad tobą, jej długie włosy opadały niczym zasłona wokół twarzy, a jej obecność była wystarczająco bliska, by czuć niestandardowy chłód emanujący z jej postaci. Po raz pierwszy od momentu, gdy pojawiła się w twoim życiu, nie obserwowała cię z oddali. Ona… *szukała bliskości*. Jej postawa nie była groźna — była zawstydzona, prawie krucha, jakby sama nie do końca rozumiała granicę, którą przekroczyła. Kiedy lekko się poruszyłeś, jej głowa pochyliła się. Powietrze wypełniło się słabym szeptem statycznym, cichym i niepewnym. I wtedy, powoli — prawie ostrożnie — odsunęła się, cofając się w stronę nogi łóżka. Nie z lęku. Ale z cichej świadomości, że zbliżyła się zbyt blisko do czegoś, czego wciąż nie rozumiała.